Tijdelijke verhuizing met onze katten tijdens de verbouwing

Een huis dat op z’n kop staat. Dozen overal. Lijstjes in je hoofd.
En twee katten die ineens afstand nemen. Gelukkig kon ik ze voorbereiden op wat er ging komen.

Bij ons thuis werd vanaf begin januari verbouwd. De benedenverdieping moest volledig leeg en dat betekende weken van opruimen, schuiven, plannen en regelen. Niet alleen fysiek veel werk, maar ook mentaal.

Met Chazy en Cookie wilden we niet midden in die onrust blijven wonen. Daarom besloten we voor vijf weken een chalet te huren in de bossen. Een tijdelijke plek, terwijl thuis alles werd aangepakt.

De energie veranderde en tijdens de voorbereidingen merkte ik iets op.

Waar Chazy en Cookie normaal altijd bij ons in de buurt zijn — liggend in dezelfde ruimte, meelopend, spelend — trokken ze zich nu terug op zolder.

Ik vroeg me af waarom dat was, maar ergens diep van binnen wist ik het antwoord al. Maar toch wil ik het antwoord van hen horen en vroeg ze waarom dat ze zoveel op zolder lagen.

“Jullie zijn zo druk. Zowel fysiek als mentaal. Dat voelt onrustig.”

Dat klopte ook. We waren continu bezig. Inpakken, uitzoeken, keuzes maken. Die energie is anders dan ‘normale’ drukte in huis. Wat me ook opviel: ik kreeg minder van hen door dan anders. Wanneer wij in ons hoofd zitten, wordt mijn ontvangst zachter. Dat was nu duidelijk voelbaar.

Ze vonden het niet erg. Ze wisten dat het tijdelijk was. En ze leken ook te begrijpen dat we dit mede voor hen deden — zodat zij niet midden in de verbouwingschaos hoefden te blijven.

Voorbereiden op wat komt
Ik heb ze verteld dat we tijdelijk ergens anders zouden wonen. Dat het vijf weken zou zijn en dat we met z'n allen zouden gaan.

Cookie nam dat vrij nuchter aan. Chazy gaf aan het spannend te vinden. Tegelijkertijd zei hij dat hij het fijn vond dat Cookie erbij zou zijn. Hij kan zich soms aan hem optrekken. Ze leren van elkaar en vullen elkaar aan.

De dag van vertrek

En toen kwam de verhuisdag.

Begin januari. Sneeuw. Niet een beetje, maar dagenlang bleef het liggen.

Het bungalowpark lag in een bosrijk en heuvelachtig gebied. Ik had winterbanden, Pascal niet. Beide auto’s zaten tot de nok toe vol. Inclusief krabpalen, dekentjes, mandjes en alles wat vertrouwd rook.

Cookie zat bij Pascal in de auto en Chazy bij mij.

Wat ik van mezelf weet: wanneer ik stress ervaar, ontvang ik weinig informatie van hen. En dat gebeurde nu ook.

Ik reed voorop. Pascal achter mij en we hadden elkaar aan de telefoon.

“Ik glijd", hoorde ik hem zeggen.  Ik keek in mijn spiegel, minderde vaart — en kwam zelf vast te zitten op de helling. Zodra ik gas gaf, slipte ik. Mijn enige gedachte: niet achteruit glijden.

Gelukkig gebeurde dat niet.

We konden het huisje niet makkelijk vinden en besloten om de auto's bij een ander huisje te laten staan en lopend met de mannekes op zoek te gaan naar het juiste huisje. Chazy en Cookie in hun reismandje, wij op onze snowboots door de sneeuw. Het was een hele belevenis. En ik wilde vooral dat zij veilig binnen waren. Hoe wij en de auto’s boven kwamen, was van latere zorg.

Aankomen in het chalet

Binnen schoot Chazy direct onder de bank. Cookie maakte zich klein en liep heel voorzichtig rond.

Ik legde ze hier ook weer uit dat dit ons tijdelijke huis was. Dat ik veel thuis zou zijn en dat we hier vijf weken zouden wonen.

Ze begrijpen dat. Maar begrijpen betekent niet dat instinct direct verdwijnt. Angst is een natuurlijke reactie bij verandering. Toch helpt het om ze voor te bereiden. Ze weten wat er speelt.

En zo begonnen onze vijf weken in het bos.

In deel 2 vertel ik hoe ze langzaam hun plek vonden, wat Cookie me duidelijk maakte over zijn voerplek en hoe het was om weer terug te keren naar een huis dat nog niet helemaal af was.

Liefs,

Sietske